-- 19:30 w wydaniu rocznicowym. Marek, cześć, witam państwa
82 lata temu w Warszawie już grzmiała chaosem ulicznych walk.
Od Żoliborza po Wolę napięcie było takie, że nie wszędzie
czekano na godzinę W. Okupant trzymał jeszcze najważniejsze
strategicznie punkty miasta, ale brawurowo odzyskiwana wolność
dodawała powstańcom sił. Dziś już znamy losy powstania
i choć było warszawskie, to jego historia jest polska,
więc od Szczecina po Wrocław płynie wspomnienie o warszawskich
dzieciach, co ruszyły w bój. Szymon Szuczyński.
-- Godzina "W", dokładnie o 17:00, zatrzymała się Warszawa. Razem
z nią inne miasta w Polsce. 82 lata, po wybuchu powstania
warszawskiego.
-- My, jako Polska, jako powstańcy polscy, nie klęknęliśmy nigdy
przed Niemcami na kolana.
-- 1 sierpnia 1944 roku w warszawiacy chwycili za broń.
W obronie wolności nie tylko swojej, ale i całej Polski.
Powstanie miało trwać kilka dni, ostatecznie walczyli przez 63.
-- Powstanie warszawskie to nie tylko walka. To także cierpienie
niewinnych ofiar. Mordowanych kobiet, dzieci, starców,
tych, którzy mieli po prostu pragnienie przeżycia.
-- Za które zapłacono najwyższą cenę. W nierównej walce z okrutnym
przeciwnikiem zginęło około 16 000 powstańców. I nawet 180 000
cywilów.
-- Przekleństwem było to, że musieliśmy strzelać do wroga
z diamentów. Tak, powstańcy warszawscy to były nasze
najcenniejsze diamenty.
-- To hołd składany tym, którzy 82 lata temu ruszyli do walki
skazanej na porażkę. Mimo to nie poddawali się, bo wierzyli,
że Polska znów może być wolna, że razem mogą powstrzymać zło.
-- Właśnie teraz szczególnie nie mamy prawa zapomnieć o lekcji,
którą dali nam powstańcy.
Tylko wspólnie jesteśmy silni.
-- Która pokona każde zło.
-- Świadków tamtych wydarzeń jest coraz mniej, ale historia ich
wspomnień zapisana jest nie tylko w książkach, ale i miejscach,
w których zaklęte są dwa słowa: "Polska walcząca".
-- Ten pomnik przypomina o pokoleniu, które dokonało
wyboru, które zmieniło historię Warszawy i całej Polski. I to
właśnie tu, jak i w wielu miejscach w całym kraju,
spotykają się ci, którzy chcą powiedzieć jedno: pamiętamy.
O bohaterstwie, o poświęceniu i o cenie, którą zapłacili,
by przyszłe pokolenia nie musiały już walczyć.
-- Pomniki przypominają o bohaterach. Są też miejsca,
które stały się świadkami ich ostatnich chwil.
-- W kolejnych tygodniach ten skromny skrawek zieleni
drastycznie zmienił swoje oblicze, stając się powstańcem
i cywilnym cmentarzyskiem.
-- 82 lata temu zaglądali śmierci w oczy. Dziś powoli już sami stają
się częścią historii.
-- Rządzi nimi generał Czas. I oni wiedzą, że odchodzą.
Wiedząc, że mają kontynuatorów. Wiedząc, że mają tych, którzy
ich naśladują. Wiedząc, że mają tych, dla których są
punktem odniesienia i wzorem do naśladowania.
-- Póki żyją ostatni bohaterowie, warto wsłuchać się w ich głos.
-- Proszę was tylko o to, i chcę umrzeć, w dobrej
i bezpiecznej Polsce. Zjednoczmy się, nie dzielmy się. Mamy jedną
Polskę, mamy jedną ojczyznę i walczmy o przetrwanie.
-- Szymon Szuczyński, 19:30.
-- Kiedy ruszyli do boju, byli dziećmi. Co najwyżej nastolatkami.
Na dojrzewanie wojna dała im kilka tygodni i jeżeli przeżyli,
to dojrzeli. Widzieli rzeczy, których dzieci nie powinny
oglądać. Robili rzeczy, których niejeden dorosły nie dałby rady
zrobić. I dziś mają szczególny tytuł, by nam opowiadać o świecie,
który widzą. Anna Hałas miała zaszczyt takiej refleksji
wysłuchać. Witaj, Aniu, powiedz, co to jest za opowieść.
-- To historia Bogdana Bartnikowskiego, pseudonim "Mały",
powstańca warszawskiego, harcerza, byłego więźnia Auschwitz-Birkenau,
z którym rozmawiałam w Muzeum Powstania Warszawskiego. Miejscu,
które pamięta i przypomina. W tej historii jest radość,
nadzieja, pragnienie wolności, ale jest też dramatyczna cena
tej wolności: śmierć bliskich, ukochane miasto zmiecione w pył,
wreszcie obóz koncentracyjny. Piekło na ziemi, co pokazuje,
jak blisko jest od nienawiści do zagłady. Jest w końcu też
w tej historii niepokój i przestroga: że ta historia
zatacza koło. -- Radość była wielka, że.
-- Bogdan Bartnikowski, pseudonim "Mały". Mały, bo w powstaniu
warszawskim miał zaledwie 12 lat. Już kilka dni przed jego wybuchem
wiedział, że coś się szykuje.
-- Biegałem na niedaleką ulicę Grójecką, patrzeć na tych
uciekających Niemców. Już nie panów, nie dzielnych,
takich butnych, tylko po prostu zmarnowanych często rannych.
-- Co pan czuł? -- Ach, radość wielka.
-- A potem wybiła Godzina "W".
Radość biało-czerwone flagi, nadzieja. Bogdan Bartnikowski
mieszkał na Ochocie, na ulicy Kaliskiej. Pomagał transportować
zdobytą niemiecką broń i organizował powstańczy szpital.
-- Po co było powstanie warszawskie?
-- Żebyśmy byli wolni.
Po pięciu latach niewoli
łapanek, rozstrzeliwań, wieszania Polaków, aresztowania.
-- 10 sierpnia do ich kamienicy wtargnęli Ronowcy. Pędzili ich
przez spalone miasto, aż na dworzec.
-- Upchnięci w tych wagonach, zasunęły się wrota i jedziemy.
Traktowani jak bydło.
-- Razem z mamą znalazł się w pierwszym transporcie cywilów
z powstania warszawskiego, do Auschwitz.
-- Czerwone wysokie kominy, z których buchał płomień.
Dymy duszące, trudno było oddychać. Krematoria, w których
spala się ludzi.
-- W Auschwitz-Birkenau spędzili 5 miesięcy. Kolejne 3 w obozie
pracy w Berlinie, aż do wyzwolenia. Gdy pieszo ruszyli
do Polski.
-- Szliśmy biało-czerwoną flagą. Zatrzymał się samochód polskich
żołnierzy. Gdzie idziesz? Jak to gdzie? Do Warszawy. To
jest nasze miasto. Tam na nas czekają. A on mówi: "Nie ma
Warszawy".
Jak może nie być? Nie ma. Musi być żywe i duszy.
Same gruzy. I szliśmy dalej.
-- Na miejscu zastali ruiny miasta. Rozkaz zniszczenia
Warszawy Hitler wydał jeszcze przed powstaniem. Po jego wybuchu
doprecyzował go Himmler. Każdego mieszkańca zabić,
a Warszawę zrównać z ziemią. -- Tę Warszawę tu mieliście.
-- Chciałbyś raz o Warszawie myślało się, mówiło, śpiewało.
Hej, chłopcy, bagnety na broń.
-- Hej, chłopcy, bagnet na broń.
-- Bogdana Bartnikowskiego martwi, że historia zatacza koło. Wojenne
dramat jest tuż obok nas.
-- Oby tylko nie przyszedł do nas, choć jest bardzo blisko i to jest
wielkie zagrożenie dla nas. No i musimy dla tego być
gotowi. Do walki o wolność.
-- Był dumny z Solidarności, z ukraińskimi uchodźcami
w pierwszych dniach wojny. Teraz martwi go narastająca
agresja do obcokrajowców.
-- Dla mnie niewyobrażalne jest to, że są tacy, którzy
domagają się, żeby oni poszli do domu, żeby oni wrócili. To
propaganda naszej tutaj, skrajnej prawicy, jest przerażająca.
-- Polska dla Polaków to nie było hasło powstańców.
-- Nie. Absolutnie nie.
-- W powstaniu warszawskim zginął jego tata, Stanisław Bartnikowski.
Ciała nigdy nie odnaleziono.
-- Nie wiadomo było, gdzie zginął. Nie mam grobu ojca i jedyne
miejsce, gdzie mogę przyjść do ojca, to jest właśnie tu.
-- Ściana pamięci ofiar. W Muzeum Powstania Warszawskiego. Miejsce,
które przypomina o cenie wolności. Anna Hałas, 19:30.
-- Ten koncert to od 20 lat chyba najsilniej integrujący element
obchodów rocznicy wybuchu powstania warszawskiego. Znani
artyści coraz bardziej znany repertuar. Wielotysięczny chór
zgromadzony na placu Piłsudskiego i Warszawa, która wieczorem brzmi
powstańczą piosenką. Michał Niewodowski już się przygląda
przygotowaniu tego koncertu. Witaj, redaktorze, i powiedz,
jak się stolica stroi przed koncertem.
-- Tu już wszystko jest nastrojone. Przed chwilą
zakończyła się próba orkiestry i ludzie zebrani na placu
Piłsudskiego czekają już na rozpoczęcie koncertu.
Warszawiacy śpiewają niezakazane piosenki. O powstaniu warszawskim
można opowiadać na różne sposoby: poprzez historię konkretnych
bohaterów sierpniowego zrywu, przez daty, liczby czy historyczne
fotografie. Ale ten sposób jest szczególny, bo on opowiada
o powstaniu poprzez emocje. Bo za każdą z tych melodii stoi
pamięć o ludziach, którzy na ołtarzu wolności złożyli
największą ofiarę: własne życie. Piosenki, które usłyszymy dziś,
to m.in. "Połacyk Michla" czy "Warszawskie dzieci". One były
częścią powstańczej codzienności. Zagrzewały walczących do boju
i na chociaż na chwilę dawały im możliwość oderwania się
od otaczającej ich codzienności. Możliwość zapomnienia o śmierci,
głodzie i strachu. To też świetny dzień, żeby zapomnieć
o wszelkich podziałach i zjednoczyć się we wspólnym
śpiewaniu. Początek koncertu warszawiacy śpiewają niezakazane
piosenki już o 20:30, tu, na placu Piłsudskiego, a także
w telewizyjnej Jedynce.
-- Z placu Piłsudskiego. Michał Niewodowski. Bardzo
dziękujemy. Tuż przed wybuchem powstania z konspiracyjnych
zbrojowni wydano broń dla zaledwie kilkunastu % powstańców. Więcej
nie było. Jeszcze gorzej było z mundurami, bo za całe musiała
wystarczyć czasem biało-czerwona opaska. Mundur nie walczy,
ale dodaje powagi, a rogatym duszom młodego pokolenia
wojskowych prestiż był potrzebny jak naboje. Jak się budowała
powstańcza moda i szyk? Maciej Gąsiorowski.
-- Mieli zwykle nieco ponad 20 lat i to, jak wyglądali,
nie było im obojętne. Nie mieli mundurów. Do powstania najczęściej
szli w przedwojennych strojach sportowych.
-- Każda osoba, która miała biało-czerwoną opaskę, zdawała
się żołnierzem.
-- Pięknym strojem manifestowali swój optymizm. Pokazuje to ta
wystawa w Muzeum Powstania Warszawskiego. Dziewczyny niemal
zawsze były w sportowych spódnicach i sukienkach. Mężczyźni
nosili bryczesy do jazdy konnej lub rowerowe pumpy.
-- Najbardziej pożądanym elementem męskiego stroju były takie
oficerki? Szczególnie podkute, bo stuk takich butów to był
wojskowy sznyt. W praktyce bardzo niepraktyczne. Szczególnie
w sierpniu w miejskich ruinach.
-- Okupacyjne niedostatki sprawiły, że wielu powstańców
nosiło takie koszule szyte ze spadochronów. W różnych
kolorach. Im dłużej trwało powstanie, tym częściej stroje
stawały się mundurami. Zwykle niemieckimi. Wystarczyło
pomalować hełm.
-- Już na początku udało się zdobyć wiele magazynów. I dzięki
temu później powstańców widzimy w panterkach. To było doskonałe
umundurowanie, kamuflowało, było przeciwdeszczowe.
-- Panterka z biało-czerwoną opaską to był powstańczy sznyt.
Działał trochę jak indiański skalp. Powstańcy mogli się nią
pochwalić, że pokonali Niemców.
17-letnia wówczas Wanda Traczyk-Stawska, pseudonim
"Pączek", nie miała munduru. Walczyła w tej bluzie harcerskiej
i czapce pilotce, które dziś zdobią muzeum.
Do legendy przeszły też powstańcze fryzury, które dziewczyny
lokówkami robiły sobie tak zwane fale marcelowskie.
-- Wszędzie panował kurz. Był brak wody. Ale paradoksalnie
fryzury, które nie były świeżo umyte, trzymały się lepiej.
-- Bo trzymanie fasonu oznaczało opór wobec wroga.
-- Apaszki to jest też coś takiego, co kojarzymy z powstaniem
warszawskim. Apaszki w różnych kolorach, w różnych wzorach też
stanowiły jakby takie uzupełnienie tego stroju i trochę taki znak
identyfikacyjny.
-- Niektóre powstańcze stroje, tak jak ich właściciele,
przetrwały powstanie. Tak było z tą sztruksową kurtką. Filmowiec
Antoni Bohdziewicz-Wiktor nosił ją cały sierpień, a potem jeszcze
wiele lat po wojnie.
-- Stroje, w których szli do powstania, często były tymi,
z których kilka dni później byli pochowani, ale wybierając je,
nie myśleli o śmierci. Wszyscy marzyli o tym, by dobrze
wyglądać na paradzie zwycięstwa.
-- Maciej Gąsiorowski, 19:30.
-- Na dach historycznego budynku Pasty jeszcze powrócimy, bo teraz,
w 19:30, kolejne wiadomości. Zbigniew Łuczyński, zapraszam.
-- Prokuratura zakończyła oględziny miejsca, w które
w czwartek uderzył rosyjski pocisk. Rakieta wzbudziła
uzasadniony niepokój, ale w ślad za nią przyszedł kolejny atak.
Zmasowany i bardzo groźny. Rosyjskie tweety, dezinformacja
i armia botów, które szerzą kłamstwa, mają nas skłócić
i wywołać chaos. Współczesna wojna to nie tylko pociski i samoloty
czy drony. Igor Sokołowski.
Dzisiaj zakończono oględziny miejsca, w którym w czwartek
nad ranem doszło do wybuchu uzbrojonej rakiety. Śledczy
znaleźli ostatni fragment pocisku, który spadł w Tarnawie
Kolonii na Lubelszczyźnie. To nie element części tej bojowej,
tylko element części napędowej, sterującej. I to nie stwarzało
żadnego niebezpieczeństwa dla okolicznych mieszkańców. Na
wyniki śledztwa musimy jeszcze poczekać, ale z dotychczasowych
wstępnych ustaleń wynika, że to rosyjska rakieta CH-101
w nocy ze środy na czwartek naruszyła polską przestrzeń
powietrzną i był to efekt wzmożonego ataku Kremla na zachód
Ukrainy. Ataku, który nie ograniczył się do wystrzeliwania
śmiercionośnych rakiet. Bo tuż po tym...
Nastąpiło kolejne uderzenie, tym razem w internecie.
-- Czy Ukraina prowadzi z nami wojnę hybrydową?
-- Rosyjska rakieta czy ukraińska prowokacja?
-- Ustawka. To nie nasza wojna.
-- Wydarzenie z rakietą, która spadła na terytorium Polski,
również zostało wykorzystane w tych działaniach dezinformacyjnych
po to, aby siać chaos, dezinformować, wprowadzać
niepewność. Pamiętajmy o tym, że nie zawsze Rosja bazuje na tym,
aby przekonać do konkretnych racji.
Czasem wystarczy wprowadzić chaos i wykorzystując odpowiednie
mechanizmy, rozprzestrzeniać nawet najbardziej absurdalne
kompletnie nieprawdziwe treści.
-- To jest taka kampania dezinformacyjna Rosji, która ma
na celu zainfekowanie modeli sztucznej inteligencji. Czyli
ona tworzy setki tysięcy artykułów.
-- Bazujących na fałszu i negatywnych emocjach. Tak
właśnie Moskwa toczy codziennie hybrydową wojnę wymierzoną w nas
samych.
-- Na pewno jest to dużym problemem. I na pewno
dezinformacja prowadzi do bardzo konkretnych sytuacji w takim
życiu prawdziwym. -- Takich sytuacji.
-- Bomberowców.
-- Seria ataków na tle narodowościowym wobec obywateli
Ukrainy to zgniły owoc propagandy konsekwentnie od lat sączonej
na Kremlu. Propagandy, którą część polskiej sceny politycznej
wykorzystuje, nie patrząc na konsekwencje.
-- Materiały tworzone przez, powiedzmy, te rosyjskie trolle
są wykorzystywane przede wszystkim przez partie nacjonalistycznej
prawicy. Polska dla Polaków. -- Stop Ukrainizacji Polski.
Takie słowa nie pomagają ani nam, ani Ukrainie, która jest
ofiarą w tej wojnie. Zysk ma tylko Rosja, która była i jest
agresorem. Igor Sokołowski, 19:30.
W kilka dni od słów prezydenta Ukrainy o dobrym spotkaniu
dotyczącym licencji na Patrioty i nadziei na ich produkcję
w Ukrainie, Donald Trump mówi: nie ma na to zgody. Ukraina
bardzo liczyła na ten kontrakt, bo rosyjskie pociski balistyczne
pustoszą Kijów, a ludzie giną pod gruzami domów.
Do pierwszych ataków tej nocy w stolicy Ukrainy doszło tuż
przed 23:00. Są zabici i ranni w tym dzieci. W wielu częściach
miasta spadające pociski spowodowały pożary i zniszczenia.
W ogniu stanął m.in. sześciopiętrowy budynek mieszkalny
spłonęłym magazyny i samochody.
Teraz w 19:30 o dynamicznej sytuacji w największej partii
opozycyjnej. Partii, a może już wkrótce dwóch. Bo stowarzyszenie
Mateusza Morawieckiego to już klub parlamentarny. Wczoraj był grill,
a co będzie dalej? Przez lata polska polityka była
przewidywalna. Dziś w tym układzie dwie partie dwaj główni liderzy
zaczynają pojawiać się luki. Daniel Chaliński.
Oficjalnie otwarte spotkanie z debatami o przyszłości,
Nieoficjalnie próba politycznej siły.
-- Dostaliśmy wypchnięci z PiS, ale patrzymy już teraz wyłącznie
w przyszłość.
-- Grill mimo udzielonej dyspensy przestał być zwykłym grillem,
a stał się testem wpływów, lojalności i ambicji byłego
premiera.
-- Morawiecki na grillu odgrzewa najgorsze symbole psucia Polski
przez PiS.
-- Bo na pikniku rozłamowców pojawiła się choćby Janina Gos,
wieloletnia przyjaciółka Jarosława Kaczyńskiego, która za PiS-u
zasiadała w radzie nadzorczej PGE w koszulce stowarzyszenia.
Tu widoczna Sylwia Sobolewska, żona polityka PiS i byłego
sekretarza tej partii. Też zasiadała w spółkach. W jednym
roku zarobiła niemal milion złotych.
-- Pani Gos, pani Sobolewska, która doiła spółki Skarbu Państwa,
zarządów, tak zwanej prawicy. To wszystko są osoby, które
po pierwsze nie tylko nie są nowe w polityce, ale nie są również
kryształowe.
-- Choć sam Morawiecki i jego harcerze ze swoich rządów są
dumni.
-- Zostawiliśmy za sobą takie czy inne trony, i złote komnaty,
żeby służyć Polsce.
-- A to, jak służyli, najlepiej pokazują ich polityczne decyzje
i ich konsekwencje.
-- To są ci sami ludzie, którzy niszczyli przez ostatnie 8 lat,
8 lat Polskę, ci sami ludzie, którzy łamali prawo i po prostu
wyłudzali pieniądze. I to są ci sami ludzie, którzy dzisiaj mają
postawione zarzuty.
-- W tym sam Mateusz Morawiecki za wybory kopertowe.
W trakcie debat padały także obietnice. Wśród nich nowe
świadczenia demograficzne.
-- Potrzebujemy takich rozwiązań, które naprawdę będą mocno
wspierały dzietność, wspierały rodziny, wspierały mamy, panie.
-- Choć akurat w sprawie wspierania kobiet jego rząd miał
mało wspólnego.
-- To czas polityki bardzo opresyjnej względem kobiet. I to
też czas, chociażby likwidacji programu in vitro, który dziś
przynosi szczęście wielu rodzinom.
-- Oficjalnie rozłamowcy wciąż pozostają w PiS-ie, choć ich
sprawa jest już raczej przesądzona.
-- Mateusz niestety jest osobą, która jest ukierunkowana
wyłącznie na własną karierę. Ten rozłam w sumie nawet im
tak do końca nie wyszedł. To jest pewien odprysk.
-- Ale nawet jeżeli to odprysk.
To Rozwój Plus może poważnie zaszkodzić PiS-owi. Do
stowarzyszenia dołączył właśnie nowy członek, poseł Szymon
Giżyński. A planem, choć na razie nieoficjalnym.
-- Jest taka tabliczka na wejściu, zakaz wypowiadania słowa "partia".
-- Jest założenie nowej partii. Wybory za rok.
-- Aby zawalczyć o dobry wynik wyborczy, potrzebne są po pierwsze
pieniądze, po drugie ludzie. Ci, którzy będą pracowali
w kampanii wyborczej. I po trzecie struktury organizacyjne. To
oznacza, że Morawiecki ma naprawdę bardzo niewiele czasu.
-- Stąd grill może być odbierany jako pierwszy sygnał kampanii.
Daniel Chaliński, 19:30.
-- Południe Europy wciąż w ogniu. Ekstremalne upały przynoszą pożary
i ogromne zniszczenia. Na pomoc ruszają także Polacy. 35
strażaków z Polski wyleciało rano z Krakowa do Hiszpanii.
To pierwsza z trzech zmian, które do końca sierpnia mają
pomóc tamtejszym służbom.
Będziemy stacjonować w trzecim największym regionie w Hiszpanii.
To jest Castilla-La Mancha. Jest to rejon, który jest bardzo
wysoko zagrożony, jeżeli chodzi o kwestie pożarowe. Aktualnie
jest tam wysoki trzeci poziom zagrożenia pożarowego. Temperatury
sięgają nawet 40 stopni Celsjusza. Więc duże, duże wyzwanie przed
nami.
-- Władze hiszpańskie informują, że niemal wszyscy marokańscy
obywatele opuścili już Seutę i wrócili do domów. Taką
informację na temat kryzysu migracyjnego w hiszpańskiej
eksklawie przekazał minister spraw zagranicznych Radosław
Sikorski. O tym, jak teraz wygląda sytuacja, Zuzanna Kuczyńska.
-- Po dwóch dniach chaosu Seuta powoli odzyskuje spokój. Z ulic
zniknęła większość migrantów, którzy w ostatnich dobach
próbowali się dostać do hiszpańskiej enklawy. Dla
mieszkańców ostatnie dni były pełne strachu i niepewności.
Dla migrantów to była desperacka próba dostania się do Europy.
-- Sytuacja trochę się uspokoiła, ale wciąż na ulicach bardzo
obawiamy się o swoje bezpieczeństwo. Wciąż potrzebujemy
w Seucie policji i wojska. Bo to, co się wydarzyło, to ostrzeżenie,
że mogą nas najeżdżać, kiedy tylko chcą.
-- Chcę opuścić Maroko. Nie mogę tu zdobyć żadnej edukacji
ani pracy. Po prostu ciągle aplikujesz. A nawet jeśli
znajdziesz pracę, nic z niej nie masz.
-- Kryzys migracyjny nie tylko pochłonął 67 ofiar, ale także
zatrząs europejską polityką. Przywódcy 22 krajów wspólnoty,
w tym Polski, napisali w liście do szefów unijnych instytucji,
że nie można dopuścić do tego, aby niekontrolowane
masowe przekraczanie granic podważało zaufanie do wspólnej
polityki migracyjnej. List do przewodniczącej Komisji
Europejskiej Ursuli von der Leyen napisał dziś także Pedro Sánchez,
w którym podkreślił, że reakcja niektórych krajów europejskich
jest nieuzasadniona, biorąc pod uwagę, jak szybko Hiszpania
poradziła sobie z falą migrantów. Pedro Sánchez podjął także dzisiaj
decyzję o budowie 500-metrowej zapory, która ma pomóc gwardii
cywilnej w utrzymaniu ochrony granic UE. Dla 19:30,
Zuzanna Kuczyńska.
-- Hamas ma złożyć broń. Wojska izraelskie wycofają się
ze strefy Gazy, a kontrolę nad terytorium przejmą
międzynarodowe siły stabilizacyjne. Prezydent Donald
Trump ogłasza sukces w sprawie rozbrojenia Hamasu i mówi
o porozumieniu osiągniętym dzięki kierowanej przez niego Radzie
Pokoju. Brzmi dobrze, ale strony konfliktu stawiają warunki. Blanka
Dżugaj.
-- Ruteil miała 9 lat i całe życie przed sobą. Zabiła.
Izraelska rakieta.
-- Spali spokojnie. Matka z małymi dziećmi i ich wujek,
na czym polegała ich zbrodnia.
-- Bo w Gazie, mimo rozejmu, wciąż wybuchają bomby.
Enklawa desperacko potrzebuje trwałego pokoju. Donald Trump
przekonuje, że wreszcie jest na to szansa.
-- Dzisiaj Rada Pokoju osiągnęła historyczne porozumienie w sprawie
całkowitego rozbrojenia Hamasu. To monumentalny krok w kierunku
trwałego pokoju i bezpieczeństwa.
-- Hamas potwierdził, że zaakceptował ramowy plan
pokojowy przedstawiony przez USA i mediatorów regionalnych,
który zakłada jego etapowe rozbrojenie. Zastrzegł jednak:
to zgoda warunkowa.
-- Prezydent Trump użył określenia "monumentalny". To świetne słowo,
ale uważam, że jest zbyt ambitne i zbyt optymistyczne.
-- Warunek Hamasu pozostaje bowiem niezmienny. Wycofanie się Izraela
ze strefy Gazy.
-- Co nastąpi najpierw? Czy Izrael wycofa swoje wojska,
a potem dopiero Hamas się rozbroi, czy też Hamas najpierw musi się
rozbroić?
-- Mam porozumienie z Izraelem. Izrael jest z tego bardzo
zadowolony.
-- Mieszkańcy Gazy w to zadowolenie Izraela nie wierzą.
-- Zanim zaczniecie mówić o rozbrojeniu ruchu oporu,
sprawdźcie, żeby Izraelczycy się wycofali, żeby Palestyńczycy
zobaczyli, że macie szczere intencje.
-- Obawy może też budzić kwestia, komu ugrupowanie ma oddać broń.
Hamas mówi o Palestyńczykach, podczas gdy plan pokojowy wyraźnie
wskazuje nową administrację i międzynarodowe siły
stabilizacyjne.
-- Tym zajmie się Rada Pokoju. Większości będzie to prowadzone
właśnie przez tę radę.
-- Tel Aviv oficjalnie milczy. Skrajna część rządu Beniamina
Netanjahu już jednak deklaruje.
-- Projekt porozumienia opublikowany przez Radę Pokoju nie
jest do przyjęcia dla Izraela.
-- Hamas twierdzi, że rozpoczął realizację planu pokojowego już
na początku lipca. Zapowiedział wówczas oddanie kontroli
nad cywilną administracją strefy Gazy palestyńskiemu komitetowi
technokratów, który działa pod nadzorem Rady Pokoju. Blanka
Dżugaj. 19:30.
-- Ja dziękuję za tę część 19:30. Powróćmy jeszcze na koniec na dach
historycznego budynku Pasty w stolicy świadka pamiętnych walk.
-- A my kończymy to specjalne wydanie 19:30 taką konkluzją.
Różnica między historią a różnica... a wiedzą jest taka,
że pamięć to emocje zdarzeń niesione we wspomnieniach
i uczestników. I bez tych wspomnień historia to jest tylko
nauka. Cały czas, na szczęście, mamy jeszcze szansę na coś więcej
niż czysta historia, bo powstańcy jeszcze są wśród nas.
-- A tuż obok nas, na placu Piłsudskiego, wkrótce zabrzmią
niezakazane piosenki. Zakazane w czasie niemieckiej okupacji,
głośno śpiewane w powstaniu warszawskim. I za chwilę
zaśpiewamy je dla bohaterów Warszawy. Ja się wybieram,
państwo, mam nadzieję, też. Do zobaczenia.
-- Dobry wieczór państwu, Justyna Dobrosz-Oracz. Zapraszam
na "Pytanie dnia", a ze mną i z państwem jest pułkownik
Mariusz Czeczeczko, dowódca 3. Warszawskiej Brygady Rakietowej
Obrony Powietrznej. Witam, panie pułkowniku, bardzo serdecznie.
-- Dobry wieczór pani, dobry wieczór państwu.
-- Był pan dziś na dyżurze?
-- Osobiście nie, ale moi żołnierze cały czas permanentnie
stoją w obronie naszego polskiego nieba.
-- Czyli mamy pokój, na szczęście, ale żołnierze ciągle
są w takim stanie niepokoju.
-- Tak, są cały czas w stanie gotowości, cały czas pełnimy
dyżury w systemie, w zintegrowanym systemie obrony powietrznej
i zapewniamy ochronę wskazanych rejonów, stref.
-- Ile żołnierzy ma pan pod sobą?
-- Pod sobą? No, tak, powyżej 3000, jeżeli...
-- 3000? -- 3000.
-- I jak to wygląda na co dzień, że rozpisany macie rzeczywiście
dyżury od praktycznie 2022 roku?
-- Od momentu, jak rozpoczął się konflikt zbrojny za naszą
wschodnią granicą, od razu rozpoczęliśmy pełnienie dyżurów,
od razu wyznaczyliśmy obsługi sprzęt do wzmocnienia naszego
systemu obrony powietrznej i od tamtego czasu cały czas
permanentnie w dyżurze.
-- Na Lubelszczyźnie, panie pułkowniku, wie pan doskonale,
tak jak i wszyscy państwo, spadła rosyjska rakieta. Na
szczęście nie ma ofiar, ona rzeczywiście wcześniej została
wykryta i była śledzona. Ale wciąż krąży takie pytanie:
dlaczego jej nie zestrzelono? Czy to jest słuszne pytanie,
czy w podtekście krzywdzące?
-- Myślę, że bardzo krzywdzące, bo tutaj można powiedzieć,
że niepotrzebnie naciągamy gumę, która w końcu może pęknąć
i doprowadzić do... nawet do nieszczęścia, bo niepotrzebnie
wywołuje się taką presję. Z jednej strony mówimy, że żołnierze, no,
nie dowieźli, bo rakieta wleciała, był wybuch, ale z drugiej
strony musimy pamiętać, że przez taką presję możemy
być zmuszeni, żeby nacisnąć spust w sytuacji, kiedy tego